Πρὸς τὸν εὐλαβῆ κλῆρο καὶ τὸν φιλόχριστo λαὸ τοῦ Θεοῦ

Ἐν Νεαπόλει, τῇ 15ῃ Αὐγούστου 2012
Ἀρ. Πρωτ. 779

 
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα,
Ἀνατέλλει καὶ πάλι ἡ εὐφρόσυνος ἡµέρα ποὺ τὸ Γένος  τῶν Ὀρθοδόξων τιµᾶ  τὴν
«ἀκαταίσχυντη Προστασία τῶν χριστιανῶν», τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Καὶ ὁ νοῦς ὅλων τῶν
πιστῶν ὑπερβαίνει τὸ φράγµα τοῦ χρόνου καὶ τὰ ὅρια τοῦ τόπου καὶ συµπορεύεται µὲ τὴ
χορεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων στὴ Γεθσηµανῆ, γιὰ νὰ προπέµψει τὴ µητέρα τοῦ Κυρίου µας
κατὰ τὴν ὑπερφυῆ µετάστασή της.

Εἶναι ἡ ἡµέρα ποὺ ἡ νοητὴ κλίµακα, ἡ ὁποία ἕνωσε τὰ οὐράνια µὲ τὰ ἐπίγεια,
ἀνεβαίνει στὶς αὐλὲς τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ἡ στιγµή,  ποὺ Ἐκείνη ἡ ὁποία ἔγινε χώρα τοῦ
ἀχώρητου, ἀνέρχεται στὴν οὐράνια χώρα τοῦ Κυρίου της. Ἡ Παναγία ἐγκαταλείπει τὸν
ἐπίγειο βίο, καὶ ὁ Παράδεισος  ὑποδέχεται αὐτὴν ποὺ διέλυσε τὴν κατάρα τῆς Εὔας. Φεύγει
χωρὶς νὰ ξεχνᾶ τούς ἀδελφούς της. Φεύγει καὶ δὲ µᾶς ἀφήνει ὀρφανοὺς καὶ ἀπροστάτευτους.
«Τὸν κόσµον οὐ κατέλιπεν». Παραµένει πάντα δίπλα µας, ἀρωγὸς καὶ θερµὴ ἀντίληψις στὰ
αἰτήµατά µας. Ἐλεοῦσα στὴ φτώχεια µας. Ὁδηγήτρια στὴν ἄγνοιά µας. Ὑποµονὴ στὶς
θλίψεις µας καὶ γιατρειὰ στὴν ἀρρώστια µας. Ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρῶν ποὺ βλασταίνει τὴν
ἐλπίδα µας. Ἡ Ζωοδόχος Πηγὴ πού βρύει ἰάµατα καί ἀποδιώχνει µὲ τήν καθαρότητα τοῦ
βίου της τὸ πλῆθος τῶν ἀνοµιῶν µας.
  Φεύγει καὶ δὲ µᾶς περιµένει νὰ τὴν ἀποχαιρετίσουµε µὲ θρήνους, ἀλλὰ νὰ
νεκρώσουµε τὰ πάθη µας καὶ νὰ προσκυνήσουµε τὸ ἄρρητο µυστήριο ποὺ ἐκτυλίσσεται
µπροστά µας. Μᾶς καλεῖ νὰ γυµνωθοῦµε ἀπὸ τίς κακίες µας, γιὰ νὰ λάβουµε χάρη ἀπὸ τὴ
θέα τῆς ἀποδηµίας της. Μᾶς προσκαλεῖ νὰ καθάρουµε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὶς
µέριµνες, τοὺς πονηροὺς λογισµοὺς καὶ τὰ σκοτάδια, γιὰ νὰ γίνουµε µέτοχοι στὸ θαῦµα ποὺ
χαρίζει ὁ ∆ωρεοδότης Κύριος.
Πατέρες καὶ ἀδελφοί µου, Αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία τόσοι προφῆτες µίλησαν, αὐτὴ ποὺ
τὴν περίµεναν γενιὲς καὶ γενιὲς ταλαίπωρων ἀνθρώπων, αὐτὴ ποὺ συνήργησε ὥστε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση γιὰ νὰ τὴν ἀποκαθάρει στὴν ἀρχαία δόξα,
Αὐτὴ λοιπὸν βρίσκεται στὰ δεξιά τοῦ Υἱοῦ της καὶ δὲν κουράζεται νὰ δέεται γιὰ µᾶς.
Εἰσακούει τὶς παρακλήσεις µας καὶ συναινεῖ ὁλόθυµα γιὰ τὴ δίκαιη πραγµατοποίησή τους.
Γνωρίζει καλὰ τήν ἀνθρώπινη ἀσθένεια καὶ ζητᾶ ἀενάως τήν ἐπιείκεια τοῦ Παντεπόπτη
Υἱοῦ της. Προ^ποθέσεις δὲν θέτει γιὰ τὸ ἔργο της. ∆ιότι ξέρει ν’ ἀγαπᾶ. ∆ιότι εἶναι µάνα.
Καὶ ἡ µάνα ἀγαπᾶ ἀπρο^πόθετα τὰ παιδιά της. Χαρίζει τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαχνία της σὲ
ὅλα τά τέκνα της, χωρὶς νὰ περιµένει ἀνταµοιβὴ καὶ ἀνταπόδοση. Ὅταν ὅµως βλέπει ὅτι καὶ
τὰ παιδιὰ τῆς φιλότιµα µιµοῦνται τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εὐφραίνεται,
ἀναπαύεται, νιώθει πὼς οἱ σπόροι τῆς εὐσπλαχνίας ποὺ ἔριξε δὲν ἔπεσαν σὲ σκληρὸ ἔδαφος,
ἀλλὰ κάρπισαν. Κι αὐτὸ τῆς δίνει κουράγιο καὶ δύναµη νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο τῆς ἀγάπης
καὶ τῆς ἱκεσίας µὲ περισσότερη ὁρµὴ καὶ ζέση.
Ζοῦµε, ἀδελφοί µου, σὲ µέρες δύσκολες. Τὸ ξέρετε ὅλοι σας καλά. Μὴν ξεχνᾶτε ὅµως
ὅτι σὲ τέτοιους καιρούς, cποὺ τόσους καὶ τόσους γνώρισε τὸ εὐσεβὲς γένος µαςc, ἔρχεται ἡ
ὥρα ὁ ἄνθρωπος νὰ κοιτάξει τὸν ἄνθρωπο, ὁ διπλανός το διπλανό του, οἱ Χριστιανοὶ νὰ
ἀγρυπνήσουµε νὰ µὴν ἀφήσουµε κανέναν µόνο του. Ἡ Παναγία µητέρα µας ἐπιτελεῖ αὐτὸ
τὸ διακόνηµα νυχθηµερόν. Κανέναν δὲν ἀφήνει ἀπροστάτευτο, σὲ ὅλους ρίχνει τὴ µατιά της
καὶ δέεται γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ἂν θέλουµε κι ἐµεῖς νὰ εἴµαστε ἄξια τέκνα της, ἂν θέλουµε
εὐλαβῶς νὰ τιµήσουµε τὴ χάρη της, δὲν ἔχουµε παρὰ ἐµπράκτως νὰ µιµηθοῦµε τὸ ἔργο της.
Καὶ µ’ ὅλες µας τὶς δυνάµεις νὰ µάθουµε νὰ χαρίζουµε ἁπλόχερα τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴ
φιλαλληλία µας. Ἡ πραγµατικὴ τιµὴ σ’ ἕνα πρόσωπο ποὺ ξέρει µόνο ν’ ἀγαπᾶ εἶναι ἡ
αὐτοπροσφορὰ καὶ ἡ θυσία. Ἔτσι φυγαδεύεται ὁ ψυχικὸς τάραχος, διαλύεται ἡ ἀθυµία καὶ
ἡ ζάλη, εἰρηνεύει ἡ ζωή µας  ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸ τῆς γαλήνης, τὸν Υἱὸ τῆς Παρθένου, τὸ
Σωτῆρα Χριστό.
Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καί ἀγάπη Χριστοῦ
ΠΗΓΗ :     Ὁ Μητροπολίτης  . Ο ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ